|
|
Schrijfwijze
Wright it off
12 Mar, 19:58
The cupid
“Kick in the nuts”
Wat het inhoud om je alleen te voelen ?
Hoe je je voelt als een meisje je hart breekt !
Ik begrijp er in ieder geval niets van. Het is ook altijd anders toch? Dan is ze niet verliefd.Jij ben niet verliefd. Dan is er een ander? Afstand, religie en bindingsangst. ik heb het allemaal al de revue zien passeren en ben het spuugzat.
Shit, ik kan je niet half vertellen hoe genoeg ik heb van die uiteenspattende zeepbellen.
En weet wat helemaal klote is.
Als je iemand kwijtraakt en diegene is te lief om pissig op te worden.
Het liefst wou ik dat ze een kerel van 1 meter 90 was die 100 kilo woog.
Niet om mee in bed te liggen maar om na die klote breuk helemaal op los te gaan.
Hoewel ik nooit serieus tegen die vent kan zeggen dat ik die poezelige voetjes in het bed mis.
Maar ik zou ter plekke een nieuw soort knoop uitvinden en die kerel erin leggen.
Dus daar sta je met je gevoel. Zij belt hem en jij sms’t de horoscooplijn.
Nu houd ik niets over voor mijn gevoel.
Geen “haar”, niet “ons”, niet “zij” waar ik om geef.
Geen muur om tegen te klagen, enkel de scheur in je hart.
Ik heb al bedacht wat ik ga doen!
Ik ga hem pakken, ik moet hem wel te grazen nemen anders draai ik door.
Ik weet dat dit misschien het einde van mijn normale leven kan zijn maar het zal me verrekken.
Ik ga mijn gram halen zoals ik dat eerder heb gedaan. En dit keer ken ik geen genade.
Daar mijn luchtmobiel hart beukt in mijn borstkas op het moment dat ik hem tref.
Ik ga onmenselijke dingen met hem doen, ga hem vernederen en hem door de mangel halen.
Ga hem een kant van mijn hart laten zien waar zelf jij niks van wil zien. Een donkere kant, dik bepantserd tegen alles dat wat menselijk is.
En ik wist waar ik hem vinden kon. Kan ik achteraf zeggen omdat ik nog leef en kan leven met mezelf.
Het was een drukke middag op de markt en ik had hem stiekem al eerder zijn rondsnuffelen tussen de varia aan tierelantijntjes en winkel van sinkel dingetjes. Nu hoopte ik hem weer te zien. In versnelde pas haalde ik links en rechts mensen in terwijl ik strak en alert vooruit keek.
Mijn hart stokte plots maar mijn pas niet, ik ging sneller lopen.
Daar zag ik hem, verderop in dezelfde laan marktkramen. Ik balde mijn vuisten en versnelde mijn pas nog verder. Hier en daar raakte ik een schouder maar enkel die van degene die het hebben kon. Ik werd bozer en bozer en zag mijn vuisten al op zijn gezicht landen. Twee of drie keer zou genoeg moeten zijn.
En hij liep zo fucking vrolijk. Die klootzak. Niet eens wetende wat ie me aangedaan had.
Daar zag ik die smerige nichterige hagelwitte vleugeltjes omstebeurt omhoog komen.
“Daar loopt ie weer vrolijk het leven van mensen moeilijk te maken”, dacht ik nog bij mezelf.
Ik nader hem op 3 meter en vertraag tot zijn pas.
Dan wil ik keiharde confrontatie. “Hey klootzak”, ik spreek hardop en dreigend.
Hij draait zich om en slaat zijn vleugels iets uit….lange blonde haren en zijn boog in zijn hand.
“Weet je wat je hebt gedaan”, ik wil hem verscheuren!!
Maar hij staart me aan met zijn blauwe ogen en zegt ”heb je niet genoten dan” ?
Ik storm op hem af met tranen in mijn ogen en voordat ik het weet krijg ik me toch een knal tussen mijn benen. Hij slaat me keihard in mijn noten met zijn boog.
Dus..
“Wat heb je liever” ?
Je op laten vreten door onbegrip en angst voor herhaling, door haat en woede die gepaard gaat met een occasional kick in the nuts.
Of leven van de liefde en af en toe een centje pijn wat je uiteindelijk rijker en sterker maakt.
Jouw keus. Leef ermee!!
“Kick in the nuts”
Wat het inhoud om je alleen te voelen ?
Hoe je je voelt als een meisje je hart breekt !
Ik begrijp er in ieder geval niets van. Het is ook altijd anders toch? Dan is ze niet verliefd.Jij ben niet verliefd. Dan is er een ander? Afstand, religie en bindingsangst. ik heb het allemaal al de revue zien passeren en ben het spuugzat.
Shit, ik kan je niet half vertellen hoe genoeg ik heb van die uiteenspattende zeepbellen.
En weet wat helemaal klote is.
Als je iemand kwijtraakt en diegene is te lief om pissig op te worden.
Het liefst wou ik dat ze een kerel van 1 meter 90 was die 100 kilo woog.
Niet om mee in bed te liggen maar om na die klote breuk helemaal op los te gaan.
Hoewel ik nooit serieus tegen die vent kan zeggen dat ik die poezelige voetjes in het bed mis.
Maar ik zou ter plekke een nieuw soort knoop uitvinden en die kerel erin leggen.
Dus daar sta je met je gevoel. Zij belt hem en jij sms’t de horoscooplijn.
Nu houd ik niets over voor mijn gevoel.
Geen “haar”, niet “ons”, niet “zij” waar ik om geef.
Geen muur om tegen te klagen, enkel de scheur in je hart.
Ik heb al bedacht wat ik ga doen!
Ik ga hem pakken, ik moet hem wel te grazen nemen anders draai ik door.
Ik weet dat dit misschien het einde van mijn normale leven kan zijn maar het zal me verrekken.
Ik ga mijn gram halen zoals ik dat eerder heb gedaan. En dit keer ken ik geen genade.
Daar mijn luchtmobiel hart beukt in mijn borstkas op het moment dat ik hem tref.
Ik ga onmenselijke dingen met hem doen, ga hem vernederen en hem door de mangel halen.
Ga hem een kant van mijn hart laten zien waar zelf jij niks van wil zien. Een donkere kant, dik bepantserd tegen alles dat wat menselijk is.
En ik wist waar ik hem vinden kon. Kan ik achteraf zeggen omdat ik nog leef en kan leven met mezelf.
Het was een drukke middag op de markt en ik had hem stiekem al eerder zijn rondsnuffelen tussen de varia aan tierelantijntjes en winkel van sinkel dingetjes. Nu hoopte ik hem weer te zien. In versnelde pas haalde ik links en rechts mensen in terwijl ik strak en alert vooruit keek.
Mijn hart stokte plots maar mijn pas niet, ik ging sneller lopen.
Daar zag ik hem, verderop in dezelfde laan marktkramen. Ik balde mijn vuisten en versnelde mijn pas nog verder. Hier en daar raakte ik een schouder maar enkel die van degene die het hebben kon. Ik werd bozer en bozer en zag mijn vuisten al op zijn gezicht landen. Twee of drie keer zou genoeg moeten zijn.
En hij liep zo fucking vrolijk. Die klootzak. Niet eens wetende wat ie me aangedaan had.
Daar zag ik die smerige nichterige hagelwitte vleugeltjes omstebeurt omhoog komen.
“Daar loopt ie weer vrolijk het leven van mensen moeilijk te maken”, dacht ik nog bij mezelf.
Ik nader hem op 3 meter en vertraag tot zijn pas.
Dan wil ik keiharde confrontatie. “Hey klootzak”, ik spreek hardop en dreigend.
Hij draait zich om en slaat zijn vleugels iets uit….lange blonde haren en zijn boog in zijn hand.
“Weet je wat je hebt gedaan”, ik wil hem verscheuren!!
Maar hij staart me aan met zijn blauwe ogen en zegt ”heb je niet genoten dan” ?
Ik storm op hem af met tranen in mijn ogen en voordat ik het weet krijg ik me toch een knal tussen mijn benen. Hij slaat me keihard in mijn noten met zijn boog.
Dus..
“Wat heb je liever” ?
Je op laten vreten door onbegrip en angst voor herhaling, door haat en woede die gepaard gaat met een occasional kick in the nuts.
Of leven van de liefde en af en toe een centje pijn wat je uiteindelijk rijker en sterker maakt.
Jouw keus. Leef ermee!!
1 comment(s)
More...
14 Dec, 14:10
Ik schoof het lichtblauwe gordijn opzij en daar lag ze.
Haar ogen gesloten. Op haar gezicht spanning. Ze houd de randen van het bed licht krampachtig vast en ik hoor haar zwaar ademen.
"Bas is er mama", "Dat vind je wel fijn he"!
Ik loop naar de bedrand en pak oma's hand. Dan opent ze haar ogen en kijkt me aan.
"Het is goed zo", "Oma wil geen medicijnen meer Bas, ze wil naar Opa toe".
Ik kijk naar oma en ze knikt instemmend terwijl ze haar ogen weer sluit.
Ik houd het niet meer en kan wel schreeuwen.
Tranen rollen over mijn wangen.
De laatste jaren zag ik oma heel weinig maar toch zo veel verdriet.
Even later arriveert de priester en hij preekt het sacremen van de stervende.
Maar hij noemt het het sacrement van de zieken.
Het kan me niet schelen.
In de naam van de zoon,... en daar ben ik al in gedachten verzwolgen.
Oma zei me 15 jaar geleden al dat ze dacht ze zou sterven en dat ze opa zo miste.
Ik heb afscheid genomen.
Ik heb voor het eerst afscheid moeten nemen van iemand in mijn hart.
"Oma, ik hoop dat je naast Opa komt te zitten".
"Dus ik neem geen afscheid, maar zeg dat ik je daar zie".
Het is goed zo, ik hou van je.
X
Haar ogen gesloten. Op haar gezicht spanning. Ze houd de randen van het bed licht krampachtig vast en ik hoor haar zwaar ademen.
"Bas is er mama", "Dat vind je wel fijn he"!
Ik loop naar de bedrand en pak oma's hand. Dan opent ze haar ogen en kijkt me aan.
"Het is goed zo", "Oma wil geen medicijnen meer Bas, ze wil naar Opa toe".
Ik kijk naar oma en ze knikt instemmend terwijl ze haar ogen weer sluit.
Ik houd het niet meer en kan wel schreeuwen.
Tranen rollen over mijn wangen.
De laatste jaren zag ik oma heel weinig maar toch zo veel verdriet.
Even later arriveert de priester en hij preekt het sacremen van de stervende.
Maar hij noemt het het sacrement van de zieken.
Het kan me niet schelen.
In de naam van de zoon,... en daar ben ik al in gedachten verzwolgen.
Oma zei me 15 jaar geleden al dat ze dacht ze zou sterven en dat ze opa zo miste.
Ik heb afscheid genomen.
Ik heb voor het eerst afscheid moeten nemen van iemand in mijn hart.
"Oma, ik hoop dat je naast Opa komt te zitten".
"Dus ik neem geen afscheid, maar zeg dat ik je daar zie".
Het is goed zo, ik hou van je.
X
De dag dat ik geboren werd,
met mijn voetjes in de startblokken stond.
Onstak er een vlammetje aan het begin van de lont.
Mijn lont net zoals jouw lont, waar beide ooit een eind aan komt.
De dag dat ik geboren werd,
met mijn voetjes de startblokken verliet.
Besefte ik, haastig achter het vlammetje aangaan was hopeloos,
inhalen kon ik het niet.
De dag dat ik geboren werd,
stil bleef staan en het vlammetje van mijn leven weg zag lopen.
Ben ik naar het uiteinde van de lont gegaan,
om extra stukjes aan te knopen.
met mijn voetjes in de startblokken stond.
Onstak er een vlammetje aan het begin van de lont.
Mijn lont net zoals jouw lont, waar beide ooit een eind aan komt.
De dag dat ik geboren werd,
met mijn voetjes de startblokken verliet.
Besefte ik, haastig achter het vlammetje aangaan was hopeloos,
inhalen kon ik het niet.
De dag dat ik geboren werd,
stil bleef staan en het vlammetje van mijn leven weg zag lopen.
Ben ik naar het uiteinde van de lont gegaan,
om extra stukjes aan te knopen.
22 Sep 2007, 16:33
Een gedicht is meer dan een mandje vol woorden,
Het is de traan die zijn roeping hoorde.
Het vertelt hoe hij besloot om vervoering te bekoren.
Op dat moment gebeurde er iets met het hart en de ziel,
“Vanaf dit moment leef je”… waarna hij viel.
De traan blijft liggen en droogt op tot een herinnering.
Aan een tijd dat het goed ging of juist nog slecht.
Zolang er een traan kan vallen is dat waarvoor ik vecht.
Een traan van blijdchap maakt iets puur en echt.
En misschien sta ik soms niet stevig in mijn schoenen,
zolang hij langs mijn neus naar mijn schoenen valt sta ik in ieder geval recht.
Het is de traan die zijn roeping hoorde.
Het vertelt hoe hij besloot om vervoering te bekoren.
Op dat moment gebeurde er iets met het hart en de ziel,
“Vanaf dit moment leef je”… waarna hij viel.
De traan blijft liggen en droogt op tot een herinnering.
Aan een tijd dat het goed ging of juist nog slecht.
Zolang er een traan kan vallen is dat waarvoor ik vecht.
Een traan van blijdchap maakt iets puur en echt.
En misschien sta ik soms niet stevig in mijn schoenen,
zolang hij langs mijn neus naar mijn schoenen valt sta ik in ieder geval recht.