[deferred_856744243], 59 [deferred_754985309]

Ik schoof het lichtblauwe gordijn opzij en daar lag ze.
Haar ogen gesloten. Op haar gezicht spanning. Ze houd de randen van het bed licht krampachtig vast en ik hoor haar zwaar ademen.

"Bas is er mama", "Dat vind je wel fijn he"!
Ik loop naar de bedrand en pak oma's hand. Dan opent ze haar ogen en kijkt me aan.
"Het is goed zo", "Oma wil geen medicijnen meer Bas, ze wil naar Opa toe".
Ik kijk naar oma en ze knikt instemmend terwijl ze haar ogen weer sluit.
Ik houd het niet meer en kan wel schreeuwen.
Tranen rollen over mijn wangen.
De laatste jaren zag ik oma heel weinig maar toch zo veel verdriet.
Even later arriveert de priester en hij preekt het sacremen van de stervende.
Maar hij noemt het het sacrement van de zieken.
Het kan me niet schelen.
In de naam van de zoon,... en daar ben ik al in gedachten verzwolgen.
Oma zei me 15 jaar geleden al dat ze dacht ze zou sterven en dat ze opa zo miste.
Ik heb afscheid genomen.
Ik heb voor het eerst afscheid moeten nemen van iemand in mijn hart.
"Oma, ik hoop dat je naast Opa komt te zitten".
"Dus ik neem geen afscheid, maar zeg dat ik je daar zie".

Het is goed zo, ik hou van je.
X